In februari 1991 volgde ik een cursus bij InterCollege in de Anna Paulownastraat waar ik (wijlen april 2016) Hans Sardjoe leerde kennen. Hans was een heerlijke nicht en verzamelde diverse mensen om zich heen. Hij ontpopte zich jaren later als “de Melkman” waar hij enorm veel succes had in zijn traditionele Indiase dhoti, Indiase vlag en passie voor Gandhi.

Zijn woning  op het Tenierplantsoen was dan ook onze woning. De laatste weken voor ons examen werden avonden georganiseerd om de laatste computer dingetjes onder de knie te krijgen. Daar vertelde hij of eigenlijk wierf hij spelers voor een toneelgroep. Ik, als Yes-man, zou wel een keertje meegaan.

Surinen

Hij nam me mee op een zondagmiddag naar de Laan van Meerdervoort, zaal Mathura, waar een diversiteit van mensen in een halve cirkel naast elkaar zaten. De man die lessen gaf sprak vol passie over een of andere vage Rus, Stanislavski en hoe geweldig zijn methodieken waren over het creatief proces van acteren. Die docent was Rabin. Luid, helder, streng met een doel! Een creatief proces creëren met verschillende mensen voor een productie.

Stof in de Wind 1991

We werkten met  Jack, Jamal, Nurdin, Frank, Alexis, Ruud, Regine aan het stuk “Stof in de wind“. Een compilatie van teksten van Shakespeare. Het was een theaterstuk over zin en onzin van oorlogen. We werden een hecht team en we gingen ook een weekend naar Rockanje waar we nog dichterbij elkaar kwamen. Daar leerde ik Danny beter kennen. Met Danny heb ik nog steeds een onvoorwaardelijke broederliefde. Alhoewel ik eigenlijk met zijn vrouw Ol nog beter bevriend ben. Maar daar straks meer over. Waar was ik? Oh ja  To be or not to be, that’s the question. 

Of het nobeler is om te lijden onder alles wat het wrede Lot je toeslingert of om de wapens op te nemen tegen een zee van zorgen en er al vechtend een einde aan te maken?
Te sterven, te slapen, niets meer; en in die slaap rust vinden voor alle hartzeer en de duizend pijnen die je lichaam je bezorgen, dat zou een einde zijn om jezelf toe te wensen.
Te sterven; te slapen: misschien wel dromen: Ach nee, daar wringt het ‘m: want welke dromen komen in die dodenslaap, als we de aardse zorgen hebben afgeworpen, het doet ons weifelen: dit is de overweging die leidt tot de ellende van zo’n lang leven, want wie zou de gesel en de hoon van de tijd verdragen, het onrecht van de onderdrukker, de arrogantie van de rijke, de pijnen van een onbeantwoorde liefde, de dwalingen van het recht, de onbeschoftheid van een ambtenaar, en de verachting waarmee onbenullen je geduldige werk belonen, wanneer je rust kan vinden met een simpele dolkstoot?

Voor de doelgroep was het een onsamenhangende verhaallijn want het was niet wat men er van had verwacht. Mijn eerste echte voorstelling was in Diligentia. Al met al een leerrijke tijd. Via Facebook heb ik nu nog contact met Alexis en Frank, uit die tijd.

Khun ke Natiya 1993

img_20161017_0008De groep in die samenstelling nam afscheid en Jack, Danny en ik gingen verder. Er werd weer druk gewerkt aan een nieuwe productie. Op de hoek van de Paul Krugerlaan ter hoogte van de Conjestraat zat een soort van wijkcentrum waar we wekelijks op de zondagmiddag bijeen kwamen om te repeteren. Het was een theaterstuk in het Sarnami en het zogeheten “roghan ki natak”, witte gezichten toneel, letterlijk vertaald. De gezichten werden wit geschminkt, er werd live gezongen onder begeleiding van een baithak gana bandje, dhool, djantaal en harmunia en kleurrijke klederdracht. Er is flink wat geïnvesteerd in toneeldoeken. Een theatershow met spectaculaire zwaardgevechten met koprollen en verboden liefdes.

img_20161017_0009
Het stuk “Khun ke Natiya“, de gevolgen van bloedvergiet was een verhaal over drie koninkrijken.  Met een nieuwe cast waar Mala K., Jack T., Rajesh K., Kennith M, Himka R, Danny K. en vele anderen. Zelfs mijn zusje deed mee als “Sipahi”, als figurant en hulpje achter de coulissen. Een stuk uit de tijd van de Maharadja’s, waarin liefde, list en bedrog een rol spelen. Gespeeld in Den Haag Congresgebouw, Rotterdam Hofplein, Amsterdam, Eindhoven. Ik speelde Bisatin, de wraakzuchtige spion van Aurengzeb (Danny) die stookte tussen drie Maharadja’s met het doel oorlog te ontlokken zodat een van de koninkrijken van haar zou worden. Muhahahahahha. Ik speelde ook “nayaka”, de hofnar waar ik het nummer live zong: “lagal julanya ke dhaka”. Later moest ik een keer ook de rol van Chancalkumari overnemen. We waren een familie, waar mai-baap Sabitri regelmatig voor ons eten zorgde. Later veel later leerden we ook Ratna kennen. Jagdis, Anand, Amar behoorde tot de club van de Stichting Surinen. Amar runt nu het Sarnamihuis. Hoe dan ook we komen elkaar steeds weer tegen.

Toneelgroep Surinen: 1992 – 1997

1993-1996 Volksverhalen uit India
Storytelling van bekende en minder bekende verhalen
De brahmaan en de tijger, De reis van Yudhistra, Krishna en de Gopi’s Harnakash,
De geboorte van Ganesh, Ram en Sita
• Den Haag, Rotterdam, Amsterdam

1995 Begrafenisrituelen
De rituelen bij een Hindoestaanse crematie. De drama, de troostliederen en de sfeer
• Crematorium Rotterdam

1997 De Contractanten
Stuk over de plattelandwerkers met hun eigen verhaal
• Eindhoven

Kindertheater Survaria

Later met Rabin en Danny trokken we door stad en land om korte voorstellingen te geven op verzoek van scholen, bibliotheken, kerken en zelfs in een crematorium . We zongen en dansten en vertelde verhalen van Ram en Sita, Holi en Divali zo ook verhalen over Birbal. Verhalen die onze voorouders aan ons vertelden.

Theaterkring de Olifant

Onder leiding van Mala K. en musicale begeleiding van Raj M. hebben we een paar keer opgetreden met het stuk “Geen weg terug“. In Delft, Rotterdam en Utrecht. Ook dat was een enerverende tijd in 1998. Ik ben Mala uit het oog verloren maar niet uit het hart. En toen kwam er een olifantje en die blies het verhaal uit.

En zoals alles komt ook daar een einde aan. We vervolgden allen onze eigen weg.

Dankjewel Hans, Rabin, Mala en Danny voor de kunst van theater en toneel. Het heeft me gebracht waar ik nu sta. Ook al weet ik niet ruim 30 jaar niet exact waar.  Enfin, het verhaal gaat door naar Theatergroep Surye!

Met de hartelijke en dramatische groeten,

Jane

Advertenties