vreemde-juff-bokVreemde juffrouw Bok uit het boek Heksen en zo van Annie M.G. Schmidt vertaald door S. Biere in het Sarnami / Hindi.

Het was oktober 1993 toen ik het verhaal van Annie M.G. Schmidt voordroeg aan 66 kindertjes in het knusse theater Branoul. Op de Europese Theater Voorleesdag werden in meer dan 23 talen het verhaal vertaald en vertolkt. Ook in gebarentaal. Ik las het verhaal zeer geanimeerd voor en nam ze stap voor stap mee op avontuur . Ze schrokken, sprongen, zochten mee en zelf was ik ook even kind.

Geen selfies, geen foto’s! Dat betekent dat ik het wellicht in de toekomst opnieuw moet gaan doen.

Anjani Masterin Bok

Nagar ke mukhiya apan daftar men ego murti ner garhal kursi par baithal raha. U ghanti bajais aur apan naukar se kahis jon bhittar wata raha. “Tani batawto ki katna manai abbe auro baithal ba je hamse baityae cahe hai?”

De burgemeester zat in zijn werkkamer op een gebeeldhouwde gotische stoel. Hij drukte op een belletje en zei tegen de bediende die binnenkwam: ‘Vertel eens, hoeveel mensen zitten er nog in de wachtkamer die mij willen spreken?’
‘Eentje, burgemeester,’ zei de bediende. ‘Een oude dame. Of dame…’ voegde hij er weifelend aan toe.
‘Hoe zo, “of dame…”’ vroeg de burgemeester.
‘Ze is niet zo heel erg dame,’ zei de bediende.
‘Laat haar binnen.’

De dame die niet zo heel erg dame was, kwam binnen. Ze zag er bijzonder slordig uit. Ze zag eruit of ze vier weken in een droge sloot had geslapen. Haar grijze haar zag eruit of er zojuist een duif in had gebroed. Achter haar stoffige brilleglazen keken scherpe ogen de burgemeester aan.
‘Ik ben juffrouw Bok,’ zei ze. ‘En ik moet mijn huisje uit.’
‘Kom kom,’ zei de burgemeester vriendelijk. ‘Dat geloof ik niet. In deze stad wordt nooit iemand uit z’n huis gezet.’
‘O nee?’ zei juffrouw Bok.
‘Nee,’ zei de burgemeester.
‘Ik woon in de Stoofstraat,’ zei het oude mens.

‘O juist, dan is het een zeer speciaal geval,’ zei de burgemeester. ‘We moeten die hele straat afbreken, omdat er een machtig hotel komt te staan. Tja, daar is niets aan te doen. Dat is gewoon gemeentepolitiek.’
‘En waar moet ik dan wonen?’ vroeg juffrouw Bok.
‘U krijgt een andere woning toegewezen,’ zei de burgemeester. ‘In een keurige buurt. In een modern flatgebouw.’
‘Daar wil ik niet in,’ zei de juffrouw beslist. ‘Ik woon al veertig jaar in de Stoofstraat en ik wil niet in een moderne flat. Daar voel ik me niet thuis.’
‘Tja,’ zei de burgemeester.

Hij voelde zich ineens erg moe. Hij had die ochtend dertien mensen te woord gestaan die allemaal iets van hem wilden. Allemaal onmogelijke dingen wilden ze. Hij keek tersluiks op de klok… En ik heb een afspaak met de dominee, dacht de burgemeester. Hij zit op me te wachten met het dambord. We zouden een partijtje dammen want het is donderdag. Hij zuchtte.
‘Waar moet een mens als ik dan heen?’ vroeg juffrouw Bok.
‘Tja,’ zei de burgemeester nog eens. ‘Kijk, m’n waarde juffrouw Bok, het is erg onverstandig dat u niet in een moderne flat wilt wonen. Er is daar een modelkeukentje. En een vuilafvoer. En een lift. En centrale verwarming.’
‘Dat heb ik allemaal niet nodig,’ zei juffrouw Bok. ‘Ik wil er niet in. Ik woon nog liever in een muizehol.’

‘Goed,’ zei de burgemeester. ‘Gaat u dan maar in een muizehol. Goedendag.’ Het bleef even stil. Juffrouw Bok kneep haar ogen halfdicht en keek de burgemeester lang en nadenkend aan. Hij kreeg het warm, hij voelde zich niet op zijn gemak.
‘En waar vind ik een muizehol?’ vroeg ze.
Haar stem had een dreigende klank. Ze ziet eruit als een ouwe heks, dacht de burgemeester. ‘Hoort u eens,’ zei hij. ‘Het was natuurlijk maar een grapje van dat muizehol. U gaat heel gewoon in dat nieuwe flatje en dan zult u eens zien hoe…’
Maar juffrouw Bok stond op en ging naar de deur. Ze had een japon aan die bedrukt was met allemaal vleermuizen en er hing een spinnenweb achter op haar rug.
Bij de deur draaide ze zich nog een keer om en zei: ‘Het lijkt me beter dat u een muizehol zoekt. Niet voor mij, maar voor u zelf.’ Toen trok ze de deur achter zich dicht en de burgemeester was alleen.

…en wat er toen gebeurde…lees je hier verder.

Dit verhaal heb ik voorgedragen in de meest uitdagende taal, het Sarnami. Met mijn Hollandse tongval was het serieus lastig om de goede klemtoon te vinden. Dank aan de heer S. Biere die het verhaal van de Vreemde juffrouw Bok heeft vertaald.

Ben je ook geïnteresseerd geraakt door de wijze waarop ik een kinderverhaal kan overbrengen, neem gerust contact op.

 

Advertenties