Crisis in huize Jane! Twee weken geleden begon ik in het wilde weg te vertellen over wie ik ben op basis van wat ik heb gedaan aan opleidingen, werk en levenservaringen. Ik hoopte terwijl ik schreef erachter te komen waar mijn passie en toekomst ligt. Nu ik redelijk wat ervaringen online heb gezet, wordt het nog onsamenhangender dan ooit en toch is het met elkaar verwoven. Ik zie het niet, althans nog niet. Connecting the dots gaat er over. Het is ergens een kwantumfysica theorie en toeval bestaat niet maar ook een spirituele reis die je pas gaat zien als je er op terugkijkt. Kijkend vanaf 2016 naar 1969 en verder zie ik wel dat het een het ander niet uitsluit. Alles kwam in een droombaan uit, die ambassadeurschap voor jongeren. Politiek en tegelijk mijn vakgebieden, theater en communicatie.

Oplossingen voor je problemen

Voordat ik mijn voetje brak en net voordat ik de bijstand terecht kwam, sprak ik met een vriendin over mijn crisis. Ik wilde niet dood maar een oplossing voor al mijn problemen. Gut gut wat heb ik een problemen zeg, kijkend naar het nieuws over een moeder met een geestelijke en lichamelijke handicap kind die altijd zo zal blijven of verslechteren. Kijkend naar de multi complexe problematiek waar mensen in verkeren. Wat heb jij een problemen zeg! Bijstand en je voetje in het gips. Nou, nou, poeh poeh. Als je alles zo relativeert, valt alles inderdaad wel mee, ja!

Fases in het leven

heaven-wallpapers-6De gedachte spookte ook door mijn hoofd “maar wat als je morgen dood gaat”, is alles dan geregeld? Heb je de dingen gedaan die altijd wilde doen? Op al deze vragen was het antwoord volmondig: “ja“. Gewoon weg en niet terugkomen. De boel de boel laten en foetsie. Ook niet emigreren naar een ander land of op de vlucht slaan. Voldaan, niet uit frustratie maar uit innerlijke rust, een met de natuur, de hemel, het water en de aarde. Toen ik nog geen kinderen en andere verplichtingen had droomde ik ervan om naar India te gaan en in een ashram te wonen. Wat houdt je tegen? Ik heb verplichtingen, waar ik onbewust, bewust voor heb gekozen. Ergens tijdens de Bhagvad Gita lessen was dat blijven hangen. Ik zit niet in de Brahmacharya en ook niet in de Sanyasa fase. Ook al ben ik een alleenstaande moeder met twee minderjarige zoontjes, ik heb verplichtingen.

Grihasta fase: Dit is de fase van het huwelijk en het gezinsleven. Men is nu in staat om in de maatschappij zijn plichten te vervullen, geld te verdienen en het gezin te onderhouden. Zowel het bijdragen aan de kosmische orde door middel van het doorgeven van het leven (zorgen voor nakomelingen) als het zorgen voor persoonlijke ontwikkeling (materieel, intellectueel en spiritueel) staan centraal in deze fase (25 tot 50 jaar).

Trek de stekker er maar uit!

Ik ben bloeddonor en orgaandonor en wil nog onderzoeken wat ik moet regelen om mijn lichaam aan de wetenschap over te dragen. Ik zeg ook tegen mijn familie, trek de stekker er uit als ik  een kastplantje ben. Regel iets met euthanasie of stap per ongeluk op het beademingsslangetje terwijl je aan het bellen bent met de huisartsenpraktijk”er zijn nog zeventien wachtenden voor u, een ogenblik aub“. Kijk op Facebook of iemand echt iemand wil vermoorden.Ik zal je dankbaar zijn dan.

Ik heb tot aan mijn 47ste gedaan wat ik altijd wilde doen. Het is goed zo. Is er nog meer dan? Wat dan? Een tweede jeugd? Elke zeven jaar verandert er fysiologisch iets. Dan is het kwartje nu al gevallen op mijn 47ste en zit ik dus blijkbaar in de zevende magere jaren tot mijn 49ste!

De uitvaart

Ter gedachtenis aan onze geliefde moeder“, wetende dat het eigenlijk “gevreesde moeder” moet zijn, zou er op mijn grafsteen staan. De mooiste speeches en dramatische liedjes tijdens mijn uitvaart. Ik ben niet boos op je, ik ben verbijsterd!

De kinderen

Maar dan denk je aan je jongste en eerstgeboren zoon. Terwijl ik dit schrijf druppelen de tranen zomaar als een waterval langs mijn wangen. Het voelt niet goed om te gaan maar ik kan ook niet zo blijven. Ik kan alleen nog maar huilen. Denkend dat mijn kinderen weer een crisis zullen moeten doorstaan. Eerst die nare vechtscheiding toen ze nog maar zes en acht jaar waren en dan ruim tien jaar later hun moeder verliezen. Laat staan de leegte die je achterlaat bij de familie, vrienden en vage kennissen.

Aan mijn moederszijde zijn we in korte tijd twee naasten verloren. Het heeft een behoorlijke impact, leegte en kijk op het leven gegeven. Waar gaat het eigenlijk over? Je komt, je doet je ding en je gaat weer door. Hoe belangrijk is werk nou echt. We lopen onze poten uit ons lijf voor anderen zodat zij er beter van worden, we vechten voor de verkeerde dingen, we strijden tegen paradoxale oorlogjes. We zien alleen wat we willen zien en zijn stellig van mening van ons gelijk. Waarvoor? Een ding staat vast! De dood! We komen alleen op de wereld en we gaan alleen dood. We liggen eenzaam in de kille grond of verdwijnen in de Noordzee. Van as zijt gij en tot as zult gij wederkeren. De gedachte maakt je alleen al eenzaam en kapot.

Relativeren

Is werken en geld echt belangrijker dan de mensen die om je opbaring staan en huilen dat je er niet meer bent? Mensen zeggen zo makkelijk: ik leef niet om werken, maar werk om te leven. Nou lieve schat, ik zie je anders wel rennen, vliegen en weer opstaan, klinkt nu het nummer van Herman van Veen, op zij op zij op zij, maak plaats want we hebben zoveel haast. 

Iemand heeft je nodig, jezelf!

Op een blauwe poster die door heel de stad hangt is de N met rood doorgekruist: Niemand heeft je nodig“, van Buddy. Wie heeft je nodig? Ik moet mezelf tot de orde roepen. Het is niet goed zo! Voor het zelfde geld ben je morgen niet dood maar leef je nog veertig jaar gezien de technologische ontwikkelingen in de zorg.Wil je jouw kinderen zien opgroeien, bij de diploma-uitreikingen zijn, tranen van geluk bij hun kind, je kleinkind. Wil je weer verliefd en onvoorwaardelijk geliefd worden? Voor iedere probleem is ook weer een oplossing. Zoek de oplossing, stel vragen, schakel hulp in. Er is veel hulp alleen moet je het durven vragen. Maar God wat zijn we trots en kunnen we net als een twee jarig kind recalcitrant de kont in de krib gooien: “Ik kan het zelluf“. Durf je kwetsbaar op te stellen en laat het maar naar je toestromen als je weet wat jouw investeringen waren. Niemand heeft je nodig, je hebt jezelf nodig, je energie die je aan andere gaf. Houd die energie, liefde voor jezelf, letterlijk nu bij jezelf.

Slaap zacht

En als niets meer helpt en wel door tig artsen en professionals is bekeken, laat mij dan gaan. Ik wil geen kastplantje worden, lijden aan een bloedend hart, geen contact meer kunnen maken, alleen nog maar liggen op bed. Geen kwaliteit van leven waar ik zo van houd. Als ik niet en nooit meer die vrolijke gedreven vechter kan zijn, dan ben ik echt moe.

Hou me voor een keer nog de laatste keer stevig vast om mij rustig te laten gaan…
Slaap zacht…Mijn leven is voldaan.

—————–

Ik denk dat ik opnieuw aan het geboren ben. (wat een rare zin) Iets met de lelijke stekelige rups die zich ontpopt tot een kleurrijke vlinder?!

Kritische noot: verwacht niet binnen twee weken een antwoord op je vraag. Je hebt mensen die er hun hele leven op zoek zijn naar wie, wat, waar en waarom! Connecting the dots geeft inzicht in wat je tot nu hebt gedaan. Je gaat het pas zien als je je ogen opent.

Ik zie het blijkbaar nog niet. Toch maar even doorschrijven…

 

Advertenties